บทที่ 23 ใฝ่หาคุณธรรมย่อมเข้าใกล้ "เต๋า"

พูดน้อยสอดคล้องธรรมชาติ

พายุมิโหมพัดตลอดกาล

ฝนไม่กระหน่ำซัดตลอดวัน

ผู้ใดทําเช่นนี้ได้ คือดินฟ้า

ฟ้าดินยังมิอาจยืนหยัดยาวนาน

มนุษย์อายุยืนยาวได้อย่างไร

ดังนั้น ผู้ปฏิบัติเต๋าจะสอดคล้องกับเต๋า

ผู้ปฏิบัติเต๋อจึงมีคุณธรรม

ผู้ขาด "เต๋า" แล "เต๋อ" เท่ากับสูญเสีย

ผู้สอดคล้อง "เต๋า" "เต๋า" ยินดีเคียงข้างเขา

ผู้มี "เต๋อ" "เต๋อ" ยินดีอยู่ร่วมกับเขา

ผู้ทําตัวเสื่อมเสีย

ความสูญเสียย่อมเป็นของเขา

ขาดความซื่อสัตย์

ย่อมไม่มีความน่าเชื่อถือ

คติธรรม

1) ขอให้ลมพายุฝนที่โหมกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตาจงผ่านไปเถิด เมื่อผ่านไปแล้ว ท้องฟ้าจงแจ่มใส แผ่นดินจงสงบสุข

2) โลกนี้ไม่มีภาวะความเป็นอยู่ที่สิ้นหวัง มีแต่ผู้หมดหวังในความเป็นอยู่ ผู้ที่หว่านพืชเคล้าน้ำตา จึงได้เก็บเกี่ยวด้วยรอยยิ้ม

3) ผู้รู้แจ้งเต๋าแท้จริง อยู่ที่เขารู้จักความเล็กกระจิริดของตน ป้องกันผู้อื่นมิสู้ป้องกันตนเอง ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดนั้นซ่อนเร้นอยู่ในใจของตน อารมณ์หุนหันพลันแล่นและดูหมิ่นถิ่นแคลนผู้อื่น รังแต่จะเพิ่มเวรเพิ่มกรรม การเสียใจภายหลังมิสู้แก้ไขและปรับปรุงตนใหม่

4) การรู้แจ้งเต๋าเป็นเรื่องที่มีความสุขมากที่สุดของชีวิต ถ้าท่านไม่รู้แจ้งเต๋า ใครก็มิอาจช่วยเหลือท่านได้ ท่านหิว ใครก็ไม่อาจรับประทานอาหารแทนท่านได้ ท่านง่วงนอน ใครก็นอนหลับพักผ่อนแทนท่านไม่ได้

5) ถึงแม้จะเป็นความผิด ยอมให้อภัย อาจเกิดเป็นความถูกต้องได้ ถึงแม้จะเป็นความถูกต้อง เมื่อเน้นหนักอาจกลับกลายเป็นความผิดพลาดก็เป็นได้

6) การยอมรับจากภายใน เชื่อมั่นความเป็นไปเองตามธรรมชาติ จะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เพราะในมหาธรรมชาติมีพลังที่ยิ่งใหญ่เป็นเอกลักษณ์อยู่ด้วย