บทที่ 11 "มีกับไม่มี" เป็นสองสิ่งตรงกันข้าม

ซี่ดุมล้อล้อมแกนรถ

เพราะกลางแกนว่างเปล่า รถจึงแล่นได้

เคล้าดินปั้นภาชนะ

เนื่องจากมีที่ว่าง

จึงใช้ประโยชน์ได้

สร้างบ้านเจาะประตูหน้าต่าง

ด้วยบ้านมีที่ว่าง

จึงใช้ประโยชน์ได้

"มี" อำนวยความสะดวก

"ไม่มี" ก่อบทบาทนั่นเอง

คติธรรม

1) ชีวิตที่อิสระสมบูรณ์ มิใช่วางตนอยู่เหนือผู้อื่นและสรรพสิ่ง แต่เป็นการปล่อยวางจิตให้ว่าง เชื่อมสัมพันธ์กับสรรพสิ่งในโลกและคลุกคลีตีโมงกับมหาชน นี่คือเคล็ดลับแห่งความยั่งยืน

2) รู้จักพอ รู้คุณ สันทัดการแก้ปัญหาและให้อภัยประกอบขึ้นเป็นยาบำบัดรักษาจิต 4 ประเภท อันเป็นตำรับยาขนานเอกสำหรับรักษา “ข้อพิพาทโต้แย้งต่างๆ ”

3) มีเพียงจิตใจตนสอดคล้องกับเต๋าเท่านั้น จึงจะมีท่าทีที่ดีปฏิบัติต่อผู้อื่นและสรรพสิ่งได้

4) ชีวิตคนเราจะให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์มิได้ ควรต้องมีที่ว่างไว้เผื่อขาดเผื่อเหลือ การมีที่ว่างไว้เราจะได้เขียนภาพที่ใหม่กว่าและสวยงามกว่าได้

5) การปล่อยวาง มีแต่ปล่อยวางเท่านั้น อันที่จริงไม่ต้องถามว่า มีความเป็นไปได้หรือไม่ เพราะสิ่งที่เป็นไปได้แท้จริง คือย้อนคืนสู่ภาวะที่ว่างเปล่า ความว่างเปล่าเป็นภาวะสูงสุดในพุทธศาสนา

6) การยึดติดถือทิฐิย่อมนำมาซึ่งความทุกข์ การปล่อยวางเป็นยาขนานเอก การใช้ความว่างเปล่าอย่างชาญฉลาด ผลรับจึงจะอเนกอนันต์