สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 18 กันยายน 2569

 🌹ไม่โอ้อวดผลงาน คุณความดีและผลงานจึงไม่สูญหาย

ต้นฉบับ “ไม่อวดตน จึงสะสมความดี”

คำว่า “อวดตน” ในที่นี้ หมายถึง การกล่าวยกย่องตนเองว่าเป็นผู้ทำความดี

ประโยคนี้หมายความว่า เต้าหล่อเลี้ยงสรรพสิ่งโดยไม่ครอบงำ อริยบุคคลไร้ความทะยานอยาก ประชาชนจึงเรียบง่าย พวกเขาไม่เคยโอ้อวดหรือยกตนขึ้นสูง แต่ผู้คนทั่วหล้ากลับพร้อมใจกันศรัทธาและยอมรับในตัวเขา ทั้งนี้ทั้งนั้นล้วนเป็นไปตามสัญชาตญาณของสรรพชีวิตนั่นเอง  หากคนทั่วไปสามารถทำความดีโดยไม่ยึดว่าตนกำลังทำความดี มีคุณธรรมโดยไม่ประกาศคุณธรรมของตน และกระทำโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน คุณความดีและผลงานนั้นกลับจะไม่สูญหาย  ดังนั้นจึงกล่าวว่า “ไม่อวดตน จึงสะสมความดี”บทที่ 38 กล่าวว่า “ผู้เลิศคุณธรรมไม่ถือตนมีคุณธรรม จึงมีคุณธรรม ผู้ด้อยคุณธรรมถือตนว่ามีคุณธรรม จึงไร้คุณธรรม”  ผู้เลิศคุณธรรมเพียงปฏิบัติคล้อยตามเต้าโดยสิ้นเชิง สิ่งใดควรทำก็ทำ สิ่งใดไม่ควรทำก็ไม่ทำ เบื้องหลังไม่มีการคิดคำนวณผลประโยชน์อันใด มีเพียงการกระทำที่เป็นไปเองอย่างเป็นธรรมชาติ  ด้วยความตรงไปตรงมาอย่างบริสุทธิ์ใจเช่นนี้ ไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็ล้วนก่อเกิดคุณความดี  กฎแห่งฟ้ากว้างใหญ่ ย่อมเกื้อหนุนเขาตามระดับคุณธรรมที่สะสมไว้อย่างแม่นยำเสมอ

ส่วน “ด้อยคุณธรรม” คือการใช้สมองทำงานมากกว่าจิตใจ ดังนั้นเมื่อทำสิ่งใดก็มักชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย  ทำความดีก็อยากทิ้งชื่อไว้ เมื่อบำเพ็ญคุณธรรมก็อยากประกาศให้ผู้อื่นรู้ คอยรักษาภาพลักษณ์ของตนในทุกเรื่องโดยหวังว่าจะได้รับสิ่งตอบแทน  แต่สิ่งตอบแทนที่โลกมนุษย์สามารถมอบให้ได้ ก็มีเพียงชื่อเสียง ความถูกต้องตามเหตุผลและความสัมพันธ์ทางใจ ผู้ที่ยกย่องความดีของตน สิ่งที่สูญเสียไปคือพลังแห่งคุณงามความดี ทว่าเต้ากลับเกื้อหนุน “ผู้ไม่อวดตน” ด้วยสิ่งที่มองไม่เห็น เช่น ใจกว้างนำมาซึ่งความกลมเกลียว ใจสงบนำมาซึ่งปัญญา ใจบริสุทธิ์นำมาซึ่งสุขภาพแข็งแรง ใจมั่นคงนำมาซึ่งการเติบโต สิ่งเหล่านี้ต่างหากคือสิ่งล้ำค่าที่สุดบนเส้นทางชีวิต

แท้จริงแล้ว ความสำเร็จทั้งหลายในโลกล้วนเกิดจากจังหวะเวลาอันเหมาะสม สภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวย และความร่วมแรงร่วมใจของผู้คน ไม่มีใครสามารถทำทุกสิ่งให้สำเร็จได้ด้วยตนเองเพียงลำพังแม้ประสบความสำเร็จแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดต้องภาคภูมิใจจนต้องหยิ่งผยอง แม้ทำสำเร็จแล้ว ก็ไม่ต้องกล่าวว่าเป็น “การอุทิศเสียสละ” ที่มาจากตน  การกล่าวว่าตนได้เสียสละนั้นยังแฝงด้วยความโอ้อวด เพราะแท้จริงแล้วไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความเสียสละ เพราะผู้ที่ได้รับประโยชน์มากที่สุดก็คือตัวเราเอง

“ไม่อวดตน จึงสะสมความดี” หมายความว่า ผู้ที่แย่งชิงความดีความชอบ ความดีของเขาจะมิอาจคงอยู่ ผู้ที่โอ้อวดความดีของตน ก็ไม่มีความดีใดควรค่าแก่การกล่าวยกย่อง มีเพียงผู้ที่ทำเพื่อประโยชน์ของผู้อื่นโดยไม่กล่าวอ้างว่าตนมีความดีความชอบเท่านั้น คุณความดีนั้นจึงจะดำรงอยู่และไม่สูญหายไป

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 18 กันยายน 2569 🌹🌹🌹