สำเนาของ อรุณสวัสดิ์ “เต้าเต๋อจิง”เผยแพร่วันที่ 14 กันยายน 2569

 🌹รักษาความน้อยไว้จึงมั่นคง รวมพลังเป็นหนึ่งจึงเข้มแข็ง

ต้นฉบับ “ดังนั้น อริยบุคคลรักษาความเป็นหนึ่ง เป็นแบบอย่างของการบริหารปกครอง”

คำว่า “อริยบุคคลรักษาความเป็นหนึ่ง”  คือความหมายเดียวกับบทที่ 54 ที่กล่าวว่า “ผู้ชำนาญโอบอุ้มคุณธรรม คุณธรรมจึงไม่พลัดหลุด” กล่าวคือ ผู้ที่สามารถยึดมั่นในเต้าได้อย่างแท้จริง ย่อมมั่นคงเสมอต้นเสมอปลาย ไม่หวั่นไหว ไม่ใช่ว่าเมื่อสิ่งนั้นเป็นประโยชน์ต่อตนจึงมีเต้า แต่เมื่อไม่เป็นประโยชน์ต่อตนก็ละทิ้งเต้า

คำว่า “หนึ่ง”  คือ “หนึ่ง” อันเดียวกันกับเนื้อหาบทที่ 42 ที่กล่าวว่า “เต้าให้กำเนิดหนึ่ง” ซึ่งหมายถึงสภาวะดั้งเดิมที่หยินหยางยังไม่แบ่งแยก นั่นคือสภาวะดั้งเดิมที่แท้จริงของสรรพสิ่งอริยบุคคล “รักษาความเป็นหนึ่ง” จึงไม่แบ่งแยก ไม่ยึดติดจึงสามารถโอบรับสรรพสิ่งโดยไม่เลือกที่รักมักที่ชัง  ทุกสิ่งล้วนได้รับการยอมรับภายใต้จิตใจอันกว้างใหญ่ และสรรพสิ่งล้วนได้รับประโยชน์จากการลงมือปฏิบัติอย่างไร้อัตตา  “การรักษาความเป็นหนึ่ง” สามารถโน้มนำและเปลี่ยนแปลงสรรพสิ่งได้อย่างไร้ร่องรอย ให้ทุกสิ่งร่วมกันก้าวไปสู่สภาวะที่งดงาม

คำว่า “แบบอย่างการปกครอง” มีความหมายเดียวกันกับเนื้อหาของบทที่ 65 ที่กล่าวว่า “เมื่อรักษาแบบอย่างการปกครองไว้ได้ จึงถือเป็นคุณธรรมอันลึกล้ำ”  คำว่า “แบบอย่าง” ในที่นี้หมายถึงหลักการหรือกฎเกณฑ์สูงสุดที่สามารถผ่านการพิสูจน์และตรวจสอบได้  อริยบุคคลรักษาความเรียบง่ายจึงดูเหมือนใสซื่อ ไม่แสวงหาความเต็มล้น ภายนอกอาจดูเหมือนซื่อๆไม่เฉลียวฉลาด แต่แท้จริงแล้วคือการปฏิบัติคล้อยตามเต้าโดยสิ้นเชิง และระมัดระวังอย่างยิ่งในการกระทำทุกสิ่ง  เขาไม่ได้จงใจส่องแสงให้ผู้ใด แต่ผู้ที่เข้าใกล้ย่อมได้รับความอบอุ่นเองตามธรรมชาติ เขาไม่ได้บังคับแก้ไขข้อบกพร่องเพื่อผู้ใด แต่คำสอนที่ไร้วาจาของเขาย่อมทำให้ผู้ที่หลงทางกลับคืนสู่หนทางที่ถูกต้องได้เองตามธรรมชาติ  อริยบุคคลใช้ “การลงมือทำจริง” เป็นภาษา นี่คือความหมายของการเป็น “แบบอย่างของการปกครอง” นั่นเอง

คนเราล้วนสูญเสียเต้าก่อน แล้วความล้มเหลวจึงตามมา  ส่วน “รักษาความเป็นหนึ่งคือแบบอย่างการปกครอง” คือกฎแห่งความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของชีวิต โดยหัวใจสำคัญของการฝึกปฏิบัติอยู่ที่ “บริสุทธิ์ไม่เจือปน และเป็นหนึ่ง”  “บริสุทธิ์” คือความใสสะอาดไม่แปดเปื้อน มีสมาธิจดจ่อไม่กระจัดกระจาย ส่วน “หนึ่ง” คือจิตไม่ฟุ้งซ่าน จริงแท้และมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง  ในชีวิตนี้ ฟ้าดินดำรงอยู่ชั่วกาลนาน แต่กายนี้เมื่อผ่านไปแล้วไม่อาจได้กลับคืนมาอีก ชีวิตมนุษย์มีเพียงร้อยปี และแต่ละวันก็ผ่านพ้นไปอย่างง่ายดาย มีเพียงรักษาความน้อยไว้จึงมั่นคง รวมพลังให้เป็นหนึ่งจึงเข้มแข็ง

อาจารย์จ้าวเมี่ยวกว่อ อรุณสวัสดิ์เต้าเต๋อจิง 14 กันยายน 2569 🌹🌹🌹